خسته گی های یک روح سرگردان

نقطه

یک هفته می گذرد از آن انتخابات ِ شوم و وحشتناک . ‏

آنقدر اتفاق در طی این مدت افتاده است که فکر نمی کنم زمان آنها فقط 1 هفته بوده است ! احساس می کنم سال ها گذشته است .‏

این مدت ، حرف های زیادی برای گفتن داشته ام . آنقدر از افراد مختلف حرف شنیده ام که حس می کنم سرم یک وزنه ی چند تنی شده است و روی تنم سنگینی می کند .‏

بسیار گیج ام . هیچ کس با ما رو بازی نمی کند . ‏

سایت ها را نمی توانم به طور 100 % باور کنم . نه سایت های حامی میرحسین و نه سایت های حامی احمدی نژاد . ‏

اخبار تلویزیون را نمی توانم به طور 100 % باور کنم . نه اخبار ایران و نه اخبار بی بی سی پرشین .‏

حرف مردم را نمی توانم به طور 100 % باور کنم . نه حرف میرحسینی ها و نه حرف احمدی نژادی ها .‏

عجیب در برزخ قرار گرفته ام . اعتماد ام را به همه چیز از دست داده ام . ایمان ام نسبت به بعضی آدم ها کم شده است . ‏

اولین بار است که اینقدر صریح از بسیاری از آدم ها می شنوم که مقام رهبری را هم جزء نقد های بی سر و ته شان قرار می دهند .‏

این نه تنها یک جنگ داخلی است بلکه حداقل برای من جنگ بین مقدساتی ست که مدت ها به آنها ایمان داشتم و حالا شواهدی را می بینم که سخت با مقدسات ام در تضاد است .‏

مدتی پیش دوستی به من گفت که : اگر دین از سیاست جدا باشد ، خیلی بهتر است . یعنی حتا اگر مشکلات سیاسی به وجود آید ، دین زیر سؤال نمی رود .‏

به اطراف خودم نگاه می کنم .. کسی که قبل از انقلاب و در زندان های ساواک یک تفسیر از قرآن نوشته است ، امروز می شود شاخ ِ مفاسد اقتصادی .‏

کسی که امام او را خانه نشین کرده است ، امروز به ما می پیوندد .‏

این افراد گاهی پای مرا سست می کنند . به این فکر می کنم که آیا راه ام صحیح است ؟ نکند به بی راهه ای زدم که خیلی ها با من همراه اند ؟

به این فکر می کنم که در دوره ی آخرالزمان ، دیگر ملاک این نیست که افراد زیادی با تو هم مسیر باشند . اتفاقن مسیر های خلوت تر ، صحیح تر هستند .‏

ای وای که چه قدر آخرالزمان رنج آور است . ای وای که چه قدر آرزو می کنم ای کاش اسلام واقعی را در اختیار داشتیم . ای کاش بنا به منافع خودمان از اسلام نمی زدیم . ای کاش به اسم دین ، گناه نمی کردیم ..‏

این روز ها دلم برای امام خیلی تنگ می شود . هرچند که من دو سال بعد از فوت او به دنیا آمدم اما او ، مهری در دلم انداخته که این روز ها خیلی دل تنگ اش می شوم . با خودم می گویم که ای کاش امام بود . ای کاش امام ما را رهبری می کرد ..‏

بعد ناگهان یاد آن بیت مورد علاقه ام می افتم :‏

ما همان نسل جوانیم که ثابت کردیم / در ره عشق جگردارتر از صد مردیم

هر زمان یاد خمینی به سر ما افتد / دور سیدعلی خامنه ای می گردیم

این روز ها عجیب در دلم آشوب به پا شده . ‏

از طرفی به عقیده ای که دارم ایمان دارم و از طرفی می بینم که ایمان من ، در مقابل ولی فقیه قرار می گیرد و نه در کنارش . ‏

این روز ها تشخیص راه درست برای ام سخت شده است . تمام کار های ام را با شک انجام می دهم . ‏

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست / از نقطه ای بترس که شیطانی ات کند

بعضی وقت ها فکر می کنم که اگر در این تظاهراتی که شرکت می کنم ، اتفاقی برای ام بیفتد ، آیا راهم ارزش کشته شدن داشته است ؟

ما اگر کشته شویم ، مقام شهید نداریم . آنهایی که انقلاب کردند و کشته شدند شهید هستند ؛ نه مایی که یکی در میان از بین مان خواستار ِ : "جمهوری اسلامی نابود باید گردد " هست ..‏‏

من هنوز کشورم را دوست دارم و آن را بدون جمهوری اسلامی نمی خواهم . بدون ولایت فقیه نمی خواهم . ‏

و من هنوز رهبر ام را دوست دارم .....

+ نوشته شده در 88/03/29 توسط یاسمن اکبرپور در موضوع: سرگردانی |

نقطه

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها